Jego słowa zadziałały na mnie tak, jakby ktoś uderzył mnie otwartą dłonią w twarz. Ciężko było przyznać, ale miał rację. Jeśli wrócę, mogę pożegnać się z życiem. Pan Simon zostawił mnie tam na pewną śmierć, bo z mojej winy przegrał pieniądze.
Wychowałam się w zasadzie “jeśli nie krzyczy i nie bije, znaczy się, że chwali”. Wygrywając miałam spokój. Nie dostawałam żadnych nagród, ale miałam cień pewności, że nie spotka mnie żadna kara.
— Szybciej – słyszałam za sobą głos, skierowany do mojego napastnika. Mężczyzna wyższy ode mnie o jakieś dwie, może trzy głowy obdarowywał mnie gradem ciosów. Broniłam się ile mogłam, ale czułam, że kamienie zaczynają pękać. – Dlaczego ona dalej stoi? – pan Simon kręcił się wokół ringu paląc cygaro. Bacznie obserwował nasze ruchy.
Czułam jak moje stopy wbijają się w podłoże ringu. Zaczęło pękać.
Lydia Colby | 26 lat | 11.11 | kobieta | tkacz żywiołów | uczestniczka nielegalnych walk | Deiran